30 Ιουνίου 2022
Φίλες και φίλοι,
Γιούχου! Το monosemena είναι και πάλι εδώ και αυτό το καλοκαίρι. (Δε θα πω) λιωμένο παγωτό κολλάει στο χέρι,σχωράτε με φανς του Παυλίδη εκεί έξω, αλλά κάπου γκώσαμε φέτος, ε;
Συλλογίζομαι. Από πού να ξεκινήσω. Από πού να πιάσει κανείς το σουρεαλιστικό κουβάρι αυτής της, κατά τα άλλα, υπέροχης ζωούλας. Θα ξεκινήσω με το «σταματήστε να πετάγεστε σαν παλαβ@» μπροστά στα αυτοκίνητα. Και εγώ ζεσταίνομαι παιδιά. Επίσης, ΟΥΤΕ εγώ την παλεύω, άλλο ένα καλοκαίρι, στην Αθήνα. Δε βγάζω αυτοκτονικές τάσεις πάνω στα ξένα αυτοκίνητα. Αν θέλετε να φουντάρετε, υπάρχουν τρόποι. Λιγότερο επώδυνοι, αν με ρωτάτε, από το να γίνετε χαλκομανία σε ένα καυτό μαύρο Citroën του 2003, κλείνοντάς με στη φυλακή ή ακόμα καλύτερα, σε κάποια μονάδα εντατικής θεραπείας. Θερίζουν πια τα εμφράγματα στην ηλικία μου.
Τεταρτούλα, ο ήλιος καίει σημαντικά πολύ και το αμάξι μου ανεβάζει θερμοκρασία από τα 500 μόλις μέτρα που το οδηγώ. Μόλις έχω σχολάσει, μετά από εννιά ώρες. Για ερ-κοντίσιον στο αυτοκίνητο ούτε λόγος, αν ανεβάζει θερμοκρασία υπό σκιά, φαντάσου σε ποιο γαλαξία θα εκτοξευτώ αν το ανάψω. Είναι τέλος του μήνα, είναι όλα απλήρωτα, βενζίνη στο λαμπάκι και θερμοκρασία στο κόκκινο. Κοινώς, όλα διαλύονται. Ωστόσο, επιλέγω να είμαι αυτό το σκυλάκι στο κλασικό πια meme, που αράζει ανάμεσα στις φλόγες σαν τον Δαλάι Λάμα, πίνοντας το καφεδάκι του σκεπτόμενο, this is fine. Καφέ να θυμηθώ να πάρω στην επιστροφή, ε. Ανοίγω το παράθυρο του αυτοκινήτου, να με χτυπήσει λίγος καυτός αέρας γεμάτος καυσαέριο και σκουπιδίλα. Αχ μωρή Αθήνα, που λένε και οι πλούσιοι χίπστερζ της.
Για δες λέω, έξι η ώρα και πάει τόσο καλά η κίνηση, κοντεύω να φτάσω Ομόνοια. Πεζή θεά, μια όαση στυλ στη Σταδίου, πετάγεται τρέχοντας με κόκκινο ενώ στρίβω. Ανακαλύπτω πως έχω ακόμα abs (έη μπι ες στο αυτοκίνητο, όχι κοιλιακούς) για φαντάσου. ΔΕΝ την πατάω, ΔΕ γίνεται καραμπόλα, μιλάμε τη βρίζουν δέκα άτομα πίσω, ρε την καψερή σκέφτομαι, της χαμογελάω. ΝΑΝΑΝΑΑΑΑΑΑ ΝΑΑΑΑΑΑΑ ΜΩΡΗ, μου φωνάζει επιστρέφοντας, με μία διαγαλαξιακή μούντζα, φροντίζοντας να μου τη δώσει ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ στη μάπα από το ανοιχτό μου παράθυρο. 36 βαθμοί Κελσίου, προχωράμε.
Ερχόμαστε στο επόμενο πρωί, δηλαδή στο σήμερα. Μόνο σε μένα, για πάντα. Ξεκινάω μία ώρα νωρίτερα για τη δουλειά, γεγονός που με κάνει να αισθάνομαι έξτρα κουρασμένη, αν θες και μπαϊλντισμένη από τη ζωή βρε αδερφέ, μιας που δουλεύω και το βράδυ. Δε βαριέσαι λέω, πρώτη Ιουλίου αύριο, κυκλοφορεί νέα μουσική, το στρέιντζερ θινγκζ, ο μισθός μου, το φιούελ πας. Που πιθανότατα, θα τα πιω φάρμακα στο τέλος, γιατί έχετε παλαβώσει εκεί έξω. ΟΛΑ ΣΑΣ. Ακόμα τρέμω, από το σοκ. Κομψή και σικάτη, ελαφρώς γηραιά κυρία, με το ωραίο της το φλοράλ το φόρεμα, συνδυασμένο προσεκτικά με ασορτί πέδιλο αλλά και τσάντα φάκελο, διασχίζει πιο αργά και από βραδύποδα, το στενάκι που οδηγεί στην Πειραιώς. Επιβραδύνω αρκετά, να της δώσω το χρόνο να μη σκοτωθεί, αλλά κυρίως, να κάνει την πασαρέλα της. Όχι σου λέει, εγώ το έχω πάρει απόφαση. Να ζήσω ή να πεθάνω σε ένα φλαμένκο απάνω, εν προκειμένω στο κάρο μου. Αλλάζει λοιπόν γνώμη. Γιατί αν δεν αλλάξεις γνώμη, τη στιγμή που ο άλλος διασχίζει το δρόμο πότε. Αλλάζει κατεύθυνση και ξαναδιασχίζει ανάποδα ενώ πετάγεται σα γατί μπροστά στο αμάξι. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ, ουρλιάζω εγώ, βέβαιη πια πως θα τη σκοτώσω, κάνοντας προς τα αριστερά, τον πιο ηλίθιο ελιγμό που έχω κάνει στη ζωή μου. ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ, ουρλιάζει αυτή και ιαχές έχουν ακουστεί μέχρι και τα Φίτζι. Συγγνώμη κορίτσι μου, το μετάνιωσα, μου φωνάζει, να με συμπαθάς. Το μετάνιωσε λέει, λες και πήρε στρώμα σε προσφορά από τα ΙΚΕΑ, που έχεις σαράντα μέρες να αλλάξεις γνώμη (άλλη μια monosemena ιστορία).
Καλό μήνα από τώρα, να μου φέρνετε τσιγάρα στη φυλακή. Μπάη.
Leave a Reply